است . بديهى است كه ميان خود دين و دانش هرگز اختلافى نيست ، ولى گرايشهاى دينى گاهى در جهت مخالف گرايشهاى علمى است و بالعكس گرايشهاى علمى نيز گاهى در جهت مخالف گرايشهاى دينى است يعنى گاهى برخى دين را دور و جدا از علم مىخواهند و به دين منهاى علم گرايش دارند و برخى به علم منهاى دين ، و هر دو مرغى را مانند كه با يك بال آهنگ پرواز دارد . اما هماى سعادت واقعى آنگاه بر بالاى سر يك جامعه پرواز مىكند كه گرايشهاى دينى و علمى با يكديگر توأم شده باشد و اتحاد مقدس دين و دانش صورت وقوع پيدا كند . مجمع ما از جهت بعد مكانى ، علمى است و از بعد زمانى دينى ، و با توجه به اتحاد زمان و مكان يك اتحاد مقدس است بر خلاف جدايى ايندو كه مشئومترين جداييهاست و دنياى قديم و جديد در اين جدايى سوخته است . دنياى قديم دين را بدون علم و دنياى جديد علم را بدون دين مىخواهد . يك مشخِّص و به تعبير امروز يك مختص و يك بعد مكانى دارد و يك مختص و بعد زمانى . مشخص مكانى اين است كه در مدرسه عالى در سطح دانشگاهى اين جلسه تشكيل شده است ، مجمع ما يك مجمع علمى است . و مشخص زمانى آن اين است كه ايام مبعث رسول اكرم - كه آورنده بالاترين پيامهاى آسمانى براى انسانهاست - و ولادت حسين بن على عليه السلام است و مخصوصاً اين ايام انتخاب شده است . از نظر اين بعد ، مجمع ما يك مجمع دينى است . دانشمندان امروز به نوعى وحدت و اتحاد ميان مكان و زمان پى برده‌اند كه مجمع ما مظهرى از آن است . اهميت امامت و رهبرى : 35 . آيه كريمه * ( و اذ ابتلى ابراهيم ربه بكلمات فأتمهن قال انى جاعلك للناس اماماً قال و من ذريتى قال لاينال عهدى الظالمين ) * ، اهميت مقام رهبرى و مديريت انسانها را مىرساند . ابراهيم پس از آنكه آزمايشهاى بزرگى از قبيل : در راه عقيده در آتش رفتن ، يكتنه با يك ملت مبارزه كردن و بتشكنى نمودن ، تا پاى قربانى فرزند عزيز در